பீர்பால் கதை – அமைதியான பதில்

டெல்லி அரண்மனை அந்த நாள் சற்று சலசலப்பாக இருந்தது.
அரசர் அக்பர் தனது அரசவையில் அமர்ந்திருந்தார்.
வழக்கம்போல் அமைச்சர்கள், பண்டிதர்கள், தளபதிகள் எல்லோரும் தங்கள் இடங்களில் நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

அந்த நாளில் ஒரு வணிகர் அரசவைக்குள் வந்தார்.
அவரது முகத்தில் கோபமும், கவலையும் கலந்திருந்தது.

“மகாராஜா!” என்று குரலை உயர்த்தினார் அவர்.
“எனக்கு நீதி வேண்டும்.”

அக்பர் கையை உயர்த்தி அமைதியைக் கேட்டார்.

“என்ன விஷயம்?” என்று மெதுவாகக் கேட்டார்.

வணிகர் சொன்னார்:
“நான் என் பொருட்களை சந்தையில் விற்றேன். இந்த மனிதன்”—என்று ஒரு மனிதனை காட்டினார்—“என்னிடம் பணம் கொடுக்காமல் பொருட்களை எடுத்துச் சென்றான். இப்போது மறுக்கிறான்.”

அந்த மனிதன் உடனே சொன்னான்:
“அது உண்மை இல்லை, மகாராஜா. நான் முழு பணமும் கொடுத்துவிட்டேன். இவன் பொய் சொல்கிறான்.”

அரசவையில் ஒரு சலசலப்பு எழுந்தது.
யார் உண்மை பேசுகிறார்கள் என்று யாருக்கும் புரியவில்லை.

அக்பர் இருவரையும் பார்த்தார்.
இருவரும் தங்கள் பேச்சில் உறுதியாக இருந்தனர்.

அப்போது அக்பரின் கண்கள் பீர்பாலைக் கண்டது.
பீர்பால் வழக்கம்போல் அமைதியாக, சற்றே புன்னகையுடன் நின்றிருந்தார்.

“பீர்பால்,” என்றார் அக்பர்,
“இந்த விவகாரத்தில் உன் கருத்து என்ன?”

பீர்பால் ஒரு கணம் சிந்தித்தார்.
பின் வணிகரைப் பார்த்தார்.

“நீ சொல்வது உண்மை என்றால்,” என்றார் பீர்பால்,
“பணம் கொடுக்கப்பட்ட இடம் எது?”

வணிகர் உடனே சொன்னார்:
“சந்தையின் நடுவில், பெரிய மரத்தடியில்.”

பீர்பால் பிறகு அந்த மனிதனைப் பார்த்தார்.

“நீ என்ன சொல்கிறாய்?” என்று கேட்டார்.

அவன் சொன்னான்:
“ஆமாம்… அதே இடத்தில் தான்.”

பீர்பால் மெதுவாக தலை ஆட்டினார்.

“நன்று,” என்றார்.
“அப்படியானால், அந்த மரம் தான் உண்மையை பார்த்திருக்க வேண்டும்.”

அரசவையில் சிலர் சிரித்தார்கள்.
சிலர் குழம்பினார்கள்.

அக்பர் சற்று சிரித்தபடி கேட்டார்:
“பீர்பால், மரம் எப்படி பேசும்?”

பீர்பால் பணிவுடன் சொன்னார்:
“மகாராஜா, மரம் பேசாது. ஆனால் மனிதன் பொய் பேசும்போது, அவன் முகம் பேசிவிடும்.”

பீர்பால் வணிகரை நோக்கி:
“நீ அந்த மரத்திடம் போய், ‘இந்த மனிதன் எனக்கு பணம் கொடுத்தானா?’ என்று கேட்டு வா,” என்றார்.

வணிகர் குழம்பினார்.
“மகாராஜா… அது… அது எப்படி…?”

“போய் வா,” என்றார் அக்பர்.

வணிகர் வெளியே சென்றார்.

அரசவையில் சில நிமிடங்கள் கழிந்தன.
அந்த மனிதன் அமைதியாக நின்றிருந்தான்.
ஆனால் அவன் கண்கள் கதவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.

பீர்பால் அதை கவனித்தார்.

சற்றுநேரம் கழித்து, அந்த மனிதன் திடீரென பேசினான்.

“மகாராஜா,” என்றான் அவன்,
“அவன் அந்த மரத்தடிக்கு சென்று விட்டான். வருவதற்கு நேரம் ஆகும்.”

அரசவையில் அமைதி நிலவியது.

பீர்பால் உடனே அக்பரை நோக்கி சொன்னார்:
“மகாராஜா, உண்மை வெளிவந்துவிட்டது.”

அக்பர் ஆச்சரியமாகக் கேட்டார்:
“எப்படி?”

பீர்பால் அந்த மனிதனைப் பார்த்து மெதுவாகச் சொன்னார்:
“நீ அந்த மரம் எவ்வளவு தூரத்தில் இருக்கிறது என்பதை எப்படி அறிந்தாய்?”

அந்த மனிதன் தடுமாறினான்.
அவனது முகம் வெளுத்தது.
அவன் பேச முடியாமல் நின்றான்.

அக்பர் உடனே புரிந்து கொண்டார்.

“நீ அங்கே போகவில்லை என்றால், அவன் எங்கே இருக்கிறான் என்பதை நீ எப்படி அறிவாய்?” என்று கேட்டார் அக்பர்.

அந்த மனிதன் தலை குனிந்தான்.

“மகாராஜா… நான் பொய் சொன்னேன்,” என்றான்.
“நான் பணம் கொடுக்கவில்லை.”

அரசவையில் மெதுவான முணுமுணுப்பு எழுந்தது.

அதே நேரத்தில் வணிகர் திரும்பி வந்தார்.

“மகாராஜா,” என்றார் அவர்,
“மரம் பேசவில்லை… ஆனால் நான் உண்மையைப் பேசினேன்.”

அக்பர் சிரித்தார்.
“மரம் பேசவில்லை. ஆனால் உண்மை பேசிவிட்டது,” என்றார்.

பீர்பாலைப் பார்த்து அக்பர் சொன்னார்:
“பீர்பால், உன் அமைதியான பதில் இன்று பெரிய உண்மையை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வந்தது.”

பீர்பால் பணிவுடன் தலை குனிந்தார்.

கதை சொல்லும் சிறிய பாடம்:

பொய் ஓசையுடன் வரும்.
உண்மை அமைதியாக நிற்கும்.
அமைதியான சிந்தனை, மிகப்பெரிய சிக்கலையும் தீர்க்கும்.