கதை 3: உண்மையின் எடை
ஒரு மாலை நேரம்.
டெல்லி அரசவை அமைதியாக இருந்தது.
அரசர் அக்பர் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்து, அரசவையினரின் பேச்சுகளை கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.
அந்த நேரத்தில் ஒரு இளம் மனிதன் அரசவைக்குள் வந்தான்.
அவனது முகத்தில் பதட்டம் தெரிந்தது.
அவன் குனிந்து வணங்கி சொன்னான்:
“மகாராஜா, எனக்கு ஒரு உதவி வேண்டும்.”
அக்பர் மெதுவாகக் கேட்டார்:
“என்ன உதவி?”
அந்த இளைஞன் சொன்னான்:
“என் அண்டைவாசி என்னைப் பற்றி பொய்யான குற்றம் சாட்டியிருக்கிறார்.
நான் செய்யாத தவறுக்கு தண்டனை கிடைக்கும் நிலை வந்திருக்கிறது.”
அந்த அண்டைவாசியும் அங்கே இருந்தான்.
அவன் உடனே சொன்னான்:
“மகாராஜா, நான் பொய் சொல்லவில்லை.
இவன் தான் தவறு செய்தான்.”
அரசவையில் மீண்டும் சலசலப்பு எழுந்தது.
யார் உண்மை பேசுகிறார்கள் என்பதை யாராலும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை.
அக்பர் பீர்பாலைக் நோக்கினார்.
“பீர்பால்,” என்றார்,
“உண்மையை கண்டுபிடிக்க உன்னிடம் ஏதாவது வழி இருக்கிறதா?”
பீர்பால் சற்றுநேரம் அமைதியாக நின்றார்.
பின் இருவரையும் பார்த்து சொன்னார்:
“உண்மை பேசுவது எளிது.
பொய் பேசுவது சுமையாக இருக்கும்.”
அரசவையினர் குழம்பினார்கள்.
பீர்பால் காவலர்களிடம் சொன்னார்:
“இந்த இருவருக்கும் தலா ஒரு மூட்டை கொடுங்கள்.”
மூட்டைகள் கொண்டு வரப்பட்டன.
பீர்பால் அந்த இளைஞனிடம் சொன்னார்:
“இந்த மூட்டையில் நீ உன் உண்மையை வைய்.”
பிறகு அண்டைவாசியிடம் சொன்னார்:
“நீ உன் உண்மையை இதில் வைய்.”
இருவரும் குழம்பினார்கள்.
ஆனால் பேசாமல் மூட்டைகளை எடுத்துக் கொண்டார்கள்.
“இப்போது,” என்றார் பீர்பால்,
“இந்த மூட்டைகளைத் தூக்கி, அரசவையை மூன்று முறை சுற்றி வாருங்கள்.”
முதலில் இளைஞன் நடந்தான்.
அவன் மூட்டை லேசாக இருந்தது.
அவன் சுலபமாக நடந்தான்.
பிறகு அண்டைவாசி நடந்தான்.
அவன் மூட்டை மிகவும் கனமாக இருந்தது.
சில அடிகள் நடந்ததும், அவன் வியர்த்தான்.
மூச்சு வாங்கினான்.
மூன்றாவது சுற்று வரும்போது,
அவன் மூட்டையை கீழே வைத்துவிட்டான்.
“என்ன ஆனது?” என்று அக்பர் கேட்டார்.
அந்த மனிதன் தலை குனிந்து சொன்னான்:
“மகாராஜா…
இந்த மூட்டை மிகவும் கனமாக இருக்கிறது.”
பீர்பால் அமைதியாகச் சொன்னார்:
“பொய் எப்போதும் கனமாக இருக்கும்.
உண்மை லேசாக இருக்கும்.”
அந்த மனிதன் இனி பொய் மறைக்க முடியவில்லை.
“நான் தான் பொய் சொன்னேன்,” என்றான்.
“அவன் குற்றமற்றவன்.”
அரசவையில் அமைதி நிலவியது.
அக்பர் இளைஞனை நோக்கி சொன்னார்:
“உண்மை எப்போதும் தாமதமாக வந்தாலும்,
அது தன் எடையால் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது.”
பீர்பால் மெதுவாகப் புன்னகைத்தார்.
கதை சொல்லும் சிறிய பாடம்:
உண்மை லேசாக இருக்கும்.
பொய் சுமையாக மாறும்.
சுமையை நீண்ட நாள் தூக்க முடியாது.
Review பீர்பால் கதைகள் – கதை 3.