ஆந்தையும் இரவு வெளிச்சத்தின் வழிகாட்டியும்

அந்தக் காட்டில் ‘ஆரிஸ்’ (Aris) என்ற ஒரு பெரிய கொம்பு ஆந்தை வாழ்ந்து வந்தது. இரவைப் பற்றித் தனக்குத் தெரியாத ரகசியங்களே இல்லை என்று அது கர்வம் கொண்டிருந்தது. இருட்டில் ஒரு மைல் தூரத்தில் நகரும் சிறிய எலியைக் கூட அதன் மஞ்சள் நிறக் கண்கள் துல்லியமாகக் கண்டு பிடிக்கும்.

“இந்த உலகம் இருட்டும் ஆபத்தும் நிறைந்த ஒரு புதிர்,” என்று ஆரிஸ் உயரமான மரக்கிளையிலிருந்து கத்தும். “என்னைப்போலத் துல்லியமான பார்வை இல்லாவிட்டால் நீங்கள் இருட்டில் தடுமாறித்தான் போவீர்கள். இந்த இருட்டில் தெளிவைத் தருவது நான் மட்டும்தான்!” என்று மற்ற விலங்குகளிடம் அது அடிக்கடி சொல்லும்.

ஒரு நிலவில்லாத இருண்ட இரவில், தரையில் ஒரு சிறிய ஒளிரும் புள்ளி மின்னிக் கொண்டிருப்பதை ஆரிஸ் பார்த்தது. அது ‘குளோ’ (Glow) என்ற ஒரு மின்மினிப் பூச்சி. அது பறக்காமல், ஒரு மரக்கட்டையின் மேல் அமர்ந்து கொண்டு தன் ஒளியைச் சீரான இடைவெளியில் விட்டு விட்டு ஒளிரச் செய்து கொண்டிருந்தது.

ஆரிஸ் கீழே பறந்து வந்து, “சிறிய பூச்சியே! உன் சின்னஞ்சிறு வெளிச்சம் என் கண்ணை உறுத்துகிறது. நான் வேட்டையாடுவதற்குத் தேவையான ‘அடர் இருட்டை’ நீ கெடுக்கிறாய். எதற்காக இப்படித் தேவையற்று மின்னிக் கொண்டிருக்கிறாய்?” என்று கேட்டது.

குளோ தன் ஒளியை நிறுத்தாமல் சொன்னது, “ஆரிஸ், நான் விளையாடவில்லை. நான் ‘புல்வெளியின் வரைபடத்தை’ உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன். இன்று பாதையின் நடுவே முள் செடிகள் வளர்ந்துள்ளன. முயல்கள் வரும்போது எங்கே திரும்ப வேண்டும் என்று தெரியாமல் அடிபட்டு விடக்கூடாது என்பதற்காக நான் சமிிக்ஞை (Signal) செய்கிறேன்.”

ஆரிஸ் ஏளனமாகச் சிரித்தது. “முட்டாள்தனம்! வழி தெரியாதவர்களுக்குத்தான் சமிிக்ஞை தேவை. என்னைப் போலக் கண்கள் இருந்தால் எதற்கும் கவலைப்படத் தேவையில்லை. இதோ பார், இந்த மான் குடும்பத்தை நானே வழிநடத்திச் செல்கிறேன். உன் சின்ன மின்விளக்கு எனக்குத் தேவையில்லை,” என்று கூறி மான் குடும்பத்தை அழைத்துக் கொண்டு சென்றது.

ஆரிஸ் முன்னால் பறக்க, மான்கள் பின்னால் சென்றன. ஆரிஸுக்கு இருட்டில் எல்லா முள் செடிகளும் நன்றாகத் தெரிந்தன. ஆனால் ஆரிஸ் ஒரு விஷயத்தை மறந்துவிட்டது: அதற்குத் தெரிவது மான்களுக்குத் தெரியாது.

ஆரிஸ் தானாகப் பறந்து சென்றதே தவிர, வழியில் இருந்த ஆபத்துகளைப் பற்றி மான்களுக்குச் சொல்லவில்லை. திடீரென்று முன்னால் சென்ற மானின் காலில் ஒரு பெரிய முள் தைத்தது. இருட்டில் எங்கே திரும்புவது என்று தெரியாமல் மான் குடும்பம் முள் புதருக்குள் சிக்கிக் கொண்டது.

“நான் தான் முன்னால் செல்கிறேனே! உங்களால் ஏன் பார்க்க முடியவில்லை?” என்று ஆரிஸ் மேலிருந்து கத்தியது.

“ஆரிஸ்! எங்களுக்கு உன் கண்கள் கிடையாது. எங்களுக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை!” என்று மான்கள் பயத்தில் கத்தின.

திடீரென்று, மான்களின் காலடியில் ஒரு சிறிய ஒளி விட்டு விட்டு மின்னுவதைப் பார்த்தன. மின்மினிப் பூச்சி அங்கே வந்துவிட்டது. அது காடு முழுவதையும் வெளிச்சமாக்கவில்லை; மாறாக, மான்கள் எங்கே கால் வைக்க வேண்டும் என்ற பாதுகாப்பான இடத்தை மட்டும் காட்டியது. அதன் சிறிய ஒளியைப் பின்பற்றி மான்கள் ஒவ்வொன்றாக முள் புதரிலிருந்து வெளியே வந்தன.

சிறிது நேரத்தில் மான் குடும்பம் பாதுகாப்பாகப் புல்வெளியை அடைந்தது. ஆரிஸ் ஒரு வேலி கம்பத்தின் மேல் அமர்ந்து இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. தனக்குத் தெரிந்த விஷயம் மற்றவர்களுக்குத் தெரியாது என்பதை அது அப்போதுதான் உணர்ந்தது.

“உன் வெளிச்சம் மிகச் சிறியதுதான்,” என்று ஆரிஸ் மெதுவாகச் சொன்னது. “ஆனால் என் கண்களால் கூடச் செய்ய முடியாத உதவியை அது செய்துவிட்டது.”

குளோ ஒருமுறை மென்மையாக மின்னிவிட்டுச் சொன்னது, “பார்வை என்பது நம் தலைக்குள் இருப்பது. ஆனால் தகவல் தொடர்பு (Communication) என்பது மற்றவர்களுக்கு நாம் கொடுப்பது.”

நீதி: உங்களிடம் இருக்கும் பெரிய திறமை மற்றவர்களுக்குப் பயன்படாவிட்டால் அதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை. சிறந்த தலைமை என்பது உங்களுக்கு எவ்வளவு தெரியும் என்பதில் இல்லை; மற்றவர்களுக்கு நீங்கள் எவ்வளவு தூரம் வழிகாட்டுகிறீர்கள் என்பதில்தான் இருக்கிறது.