கதை 2: அளவில்லாத பேராசை
ஒரு நாள் காலை டெல்லி அரசவையில் சற்றே கலகலப்பாக இருந்தது.
அரசர் அக்பர் தனது சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.
அரசவையினர் வழக்கம்போல் தங்கள் இடங்களில் நின்று பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.
அந்த நேரத்தில், அரண்மனை காவலர்கள் ஒருவரை அழைத்துக் கொண்டு வந்தனர்.
அவர் ஒரு செல்வந்த வியாபாரி.
அவரது உடை விலை உயர்ந்தது.
ஆனால் முகத்தில் கவலை தெளிவாக தெரிந்தது.
“மகாராஜா,” என்று அவர் குனிந்து வணங்கினார்,
“எனக்கு ஒரு பிரச்சனை. அதற்கு நீங்களே தீர்வு சொல்ல வேண்டும்.”
அக்பர் அமைதியாகக் கேட்டார்:
“என்ன பிரச்சனை?”
வியாபாரி சொன்னார்:
“நான் மிகவும் உழைப்பாளி.
எனக்கு நிறைய செல்வம் உள்ளது.
ஆனால் எனக்கு இன்னும் வேண்டும்… இன்னும் அதிகமாக வேண்டும்.”
அரசவையில் சிலர் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.
பீர்பால் சற்றே புன்னகைத்தார்.
வியாபாரி தொடர்ந்து சொன்னார்:
“நான் எவ்வளவு சம்பாதித்தாலும், மனம் திருப்தி அடையவில்லை.
அதற்கு ஒரு வழி சொல்லுங்கள்.”
அக்பர் பீர்பாலைக் கண்டார்.
“பீர்பால், இவனது பிரச்சனைக்கு உன்னிடம் தீர்வு உள்ளதா?” என்று கேட்டார்.
பீர்பால் சற்றுநேரம் சிந்தித்தார்.
பின் வியாபாரியைப் பார்த்து மெதுவாகச் சொன்னார்:
“உனக்கு உண்மையிலேயே தீர்வு வேண்டுமென்றால்,
நான் சொல்வதைச் செய்ய தயாரா?”
வியாபாரி உடனே சொன்னார்:
“எதையும் செய்வேன்!”
பீர்பால் சொன்னார்:
“நாளை காலை, நீ வெறும் கால்களுடன் அரண்மனைக்கு வர வேண்டும்.”
வியாபாரி குழம்பினார்.
ஆனால் சம்மதித்தார்.
அடுத்த நாள் காலை,
வியாபாரி வெறும் கால்களுடன் வந்தார்.
பீர்பால் அவரை அரண்மனைத் தோட்டத்திற்குக் அழைத்துச் சென்றார்.
“இந்த தோட்டம் முழுவதும் உன்னுடையது,” என்றார் பீர்பால்.
“நீ நடந்த இடமெல்லாம், அந்த நிலம் உனக்கு சொந்தம்.”
வியாபாரியின் கண்கள் பிரகாசித்தன.
“ஆனால் ஒரு விதி உண்டு,” என்றார் பீர்பால்.
“சூரியன் மறையும் வரை நீ நடக்க வேண்டும்.
நின்றுவிடக் கூடாது.
திரும்பவும் கூடாது.”
வியாபாரி உடனே நடந்தார்.
வேகமாக நடந்தார்.
இடம் இடமாக நடந்தார்.
சூரியன் மேலே எழுந்தது.
வியாபாரி வியர்த்தார்.
கால்கள் வலித்தன.
ஆனால் அவன் மனம் சொன்னது:
“இன்னும் கொஞ்சம்… இன்னும் கொஞ்சம்…”
மதியம் ஆனது.
மாலை நெருங்கியது.
வியாபாரியின் கால்கள் நடுங்கின.
மூச்சு இழுத்தது.
அவனுக்கு நிற்க வேண்டும் போல இருந்தது.
ஆனால் பேராசை அவனைத் தள்ளியது.
சூரியன் மறையத் தொடங்கியபோது,
வியாபாரி திடீரென கீழே விழுந்தான்.
அரசவையினர் ஓடிவந்தனர்.
அவன் மயங்கியிருந்தான்.
சற்றுநேரம் கழித்து, அவன் விழித்தான்.
பீர்பால் மெதுவாகக் கேட்டார்:
“எவ்வளவு நிலம் உனக்கு கிடைத்தது?”
வியாபாரி சுற்றி பார்த்தான்.
அவன் படுத்திருந்த இடம் மட்டும்.
அவன் கண்களில் நீர் வழிந்தது.
“பீர்பால்,” என்றான் அவன்,
“எனக்கு தேவையானதைவிட அதிகம் தேடினேன்.”
அக்பர் மெதுவாகச் சொன்னார்:
“மனதிற்கு எல்லை இல்லையென்றால்,
மனிதன் அமைதி இழக்கிறான்.”
வியாபாரி தலை குனிந்தான்.
“இனி எனக்கு போதும்,” என்றான்.
பீர்பால் சிரித்தார்.
கதை சொல்லும் சிறிய பாடம்:
தேவைக்கு எல்லை இருந்தால்,
வாழ்க்கையில் அமைதி இருக்கும்.
அளவில்லாத பேராசை,
மன அமைதியைப் பறிக்கும்.
Review பீர்பால் கதைகள் – கதை 2.